Een van de meest beloftevolle Belgische componisten van zijn generatie was Guillaume Lekeu. Op vierentwintigjarige leeftijd had hij al indrukwekkend oeuvre met meer dan dertig volwaardige composities geschreven, maar daar zou het helaas bij blijven. Een salmonellabacterie maakte vroegtijdig een einde aan zijn leven.
Guillaume Lekeu werd geboren in Heusy op 20 januari 1870. Zijn muzikaal talent werd al vroeg opgemerkt en als vijftienjarige componeerde hij al werken voor piano en kamermuziek. In 1889 ontdekte hij de muziek van Richard Wagner op de Festspiele in Bayreuth. Het jaar daarop volgde hij lessen bij César Franck. De invloed van deze twee componisten, Wagner en vooral Franck, is dan ook onmiskenbaar in zijn werk.
In 1891 doet hij mee aan de belangrijkste compositiewedstrijd in België: de Prijs van Rome. Als negentienjarige behaalt hij er, ex aequo met Carl Smulders, een eervolle tweede prijs. Vanaf dan komt zijn carrière in een stroomversnelling. Zijn meest uitgevoerde werk is zijn vioolsonate, gecomponeerd op vraag van Eugène Ysaÿe.
Lekeu is niet de man die lichte en toegankelijke muziek wou schrijven. Integendeel, in 1887 zei hij, niet zonder de ambitie van een zeventienjarige, over zijn stijl: “Bien plus, ce sera bizarre, détraqué, horrible, tout ce qu'on voudra; mais, du moins, ce sera original" - ["Meer nog, het zal vreemd, verwrongen, vreselijk zijn, noem maar op; maar het zal in ieder geval origineel zijn”]. Al bij al valt het best mee het “verwrongen en vreselijke” element in zijn werk, want hij schrijft delicate melodische lijnen die ondersteund en verdiept worden door rijke samenklanken. Hiermee creëert hij een diepe melancholische sfeer en verklankt de verinnerlijkte sferen van het symbolisme.
